Ik wist niet dat vrijheid zo'n pijn kon doen

Ik wist niet dat vrijheid zo'n pijn kon doen                          Jolanda juli 2015

Nu was zij weer in mijn gedachten.
Zomaar, ineens ploep.
Zonder dat ik 't wilde, gebeurde het toch.
Gisteren had ik nog zo tegen mijn onderbewustzijn gezegd, dat ik klaar was met haar.
"Ik ben klaar met jou en je leugens", zei ik, "ik laat je los, ik dank je voor de fijne herinneringen, maar nu passen wij niet meer bij elkaar. Vaarwel".
En nu was zij in mijn dromen verschenen.
Zij stond aan het eind van een lange smalle gang. Ze keek mij aan.
In mijn hand had ik een ansichtkaart vast met de hand geschreven van mijn vader. '
Ik herkende zijn schuin geschreven krachtige sierletters.
Hij schreef dat ik het goed moest maken met mijn moeder.
Ik keek in haar ogen en ik wist dat ik alles geprobeerd had om haar bewust te laten worden van haar leugens tegen haar man en tegen haar kinderen.
Vele keren heb ik gepraat met haar, maar weer bleek dat zij niet wilde luisteren.
Overleg en communicatie liepen op een dood spoor.
Na voor de zoveelste keer uitgescholden te worden door haar, kon ik maar tot één besluit komen.
Ik moest haar laten gaan. Ik kon en ik wilde mij zelf niet langer laten misleiden door haar leugens,
mij laten manipuleren door haar eisen of mij verantwoordelijk voelen voor haar daden en woorden.
Het laatste beetje liefde wat ik voor mij zelf voelde, zei mij om "Vaarwel" te zeggen tegen mijn eigen moeder. "Ik ben klaar met jou !"
Ik keek haar nog een laatste keer aan en ik wist dat zij haar eigen negatieve pad wilde blijven vervolgen. Ik koos voor mijn eigen pad , mijn leven, mijn vrijheid.
Alle pijn, leugens, gescheld, roddels van haar liet ik bij haar achter.
Met een laatste knik van begroeting en afscheid draaide ik mij op mijn hakken om en ik
liep mijn nieuwe pad van positiviteit, liefde en echte familie tegemoet.
Ex kreeg voor mij een nieuwe betekenis.

Ex means: Thanks for the EXperience.
OUR time has EXpired.
Now Exit my life.

Licht

Schrijfopdracht: trek een engelenkaartje en ga 5 minuten over dat woord schrijven.

Licht

Vanmorgen op de weegschaal gestaan.
"Nee, ik ben beslist geen lichtgewicht".
Wel een beetje licht in mijn hoofd door de warmte nu ik in het zonlicht stap.
Heerlijk, het zonlicht bedekt mijn hele huid met een laagje bruine warmte.
Ik draai de dop van het flesje en ik neem een aantal grote slokken koel bruisend water.
Terwijl ik de dop terug op de fles schroef, staalt het zonnige licht door 't water in het flesje op mijn witte shirt. Een kleine regenboog verschijnt.
Het zonlicht, de warmte op mijn huid, de verfrissende koelheid van mijn flesje water verlichten mijn "even in de dip gevoel".
Het leven lacht mij toe. Ik ga even op  het nabij gelegen groene bankje zitten en ik adem de bloemige bloesemlucht in. Het leven heeft mij zoveel te bieden en dat ga ik aannemen ook.
Een koninginnenpage fladdert naar een vlinderstruik.
Elk leven is uniek, de mijne ook.
Net als de vlinder wil ik het licht tegemoet vliegen.
De wind blaast een bries in mijn gezicht en ik dank de zon, het water, de vlinder en de wind
voor het licht wat zij vanochtend aan mij hebben laten zien.




Jolanda juli 15

Twee streepjes

Schrijfopdracht: naar aanleiding van een plaatje binnen 5 minuten een verhaal over dit plaatje schrijven. Op het plaatje zie je twee meisjes, het ene meisje ouder dan het andere meisje. Beiden dragen een rode geranium in hun blonde lange haren. Het grotere meisje houdt een wit stokje in haar handen en ze heeft haren lippen getuit.  Het kleine meisje zuigt op een lolly en kijkt het grotere meisje lief aan.

Twee streepjes

Rode geraniums voor het raam.
Ik pluk er één voor jou en één voor mij.
Wij doen ze in onze haren
en wij lachen beiden blij.
Ik kijk je aan,
ik zie je staan,
wat ben ik toch blij.
Jij bent mijn oudere zus,
een lieve zus voor mij.
Van kleins af aan
sta jij naast mijn zijde,
lief en leed hebben wij altijd gedeeld,
onze pinken verstrengeld
onze ogen op één lijn.
Nu wil ik er voor jou zijn.

Ik hoor je zucht.
Ik zie je angstig kijken.
"het komt goed", zeg ik.
"Ik zal je helpen".
Samen kijken we naar de uitslag op het witte staafje.
Twee streepjes verschijnen in het venstertje.
Wij lachen beiden.
Het nieuwe leven komt er aan over 9 maanden
en ik...
blijf aan de zijde van mijn zus staan
met een rode bloem in onze haren.

Jolanda juni 2015

Het blauwe sterven

Schrijfopdracht: je kiest een kaart van Jospehine Wall en je schrijft over de tekening.

Het blauwe sterven

Nog één keer wilde zij in het spotlicht vliegen. Nog één keer wilde zij haar vleugels spreiden.
Hoger en hoger tot alles onder haar minuscule sterren werden in het donkere zwart.
Richting het zonnige gele licht, de warmte voelend op haar blauw groene veren.
Ze moest de kracht halen uit 't diepst van haar ziel.
Ze spande al haar spieren en met krachtige slagen vloog zij steeds verder tot boven de wolken.
Nog even volhouden, doorzetten, niet opgeven....
Ja, 't was haar gelukt.
Zij voelde de oranje gelige gloed op haar blauwige huid.
Zij was trots als een pauw.
Het was haar gelukt om nog één keer met haar uitstervende soortgenoten
een vreugdedans te vliegen.
Ze draaide, fladderde, maakte een duikvlucht op de wind tot al haar krachten op waren.
Met een laatste blik op het zonnige licht liet zij zich vallen de duisternis in.
Een lach om haar zoete roze lippen, dankbaar haar einde tegemoet.

Te Koop

Schrijfopdracht:
Verzin iets bij het woord Te Koop.

Te Koop: BABY 3 mnd oud. Gb: China
Wgns overpopulatie geen meisjes gewenst.
Per direct leverbaar. Telef:0083 35672890

Babies for sale: The scandal of China's brutal single child policy

Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-486083/Babies-sale-The-scandal-Chinas-brutal-single-child-policy.html#ixzz3eR4Vn15P

Paars

Schrijfopdracht: schrijf een elfje over een kleur.

Paars
Zoete pruim
in de boomgaard
't zonnige licht schijnt
sappig.
 

 Schelp
even weg
aan mijn oor
hoor ik de zee
bruisend

Jolanda juni 2015

Graven op het strand

De opdracht: Schrijf iets aan de hand van een foto uit de krant.

‘Hier kan het’, dacht hij. De wind waaide in zijn gezicht toen hij zijn besluit nam. Alsof het zeggen wou: “Goed zo! Doe het nou maar! Gooi het van je af!”

Al weken was hij hiermee bezig. Continu. Dag in, dag uit. Al sinds dat éne moment, dat éne bloederige moment. Wat had ze geschreeuwd! Wat had zij gruwelijk gegild! Hij zijn oren geprobeerd dicht te stoppen, maar dat hielp niets. Hij had haar de mond gesnoerd, maar dat hielp niets. Hij had haar met een hamer geslagen. Keer op keer op keer. Maar dat hielp niets. Hij bleef haar maar horen. Hij hoorde haar nog altijd schreeuwen. 

Zelfs nu hij daar zo stond, met zijn gezicht in de wind.

Hier zou hij graven. Op het beige strand. Mooi achter het plankje. Er liepen twee mensen verderop. Maar ze hadden geen aandacht voor hem. En als ze hem al zouden zien, zouden ze denken dat hij een Duitser was die een kuil aan het graven was. 

Het mooie weer kwam er immers aan? Twee vlaggen wapperden. Alles waar zij in zat stond klaar. De emmers, de zakken. Dat, waar ze in lag te schreeuwen. Straks zou hij haar blussen met het kille zand. Beter voor haar. Beter voor hem. Stilte.