Nachtblauw

Tijdens onze bijeenkomst schreven wij over de kleur blauw.
Dit gedicht schreef ik enige jaren geleden.
Met dank aan Lucinda Williams - Blue

nachtblauw

we spraken niet over een hemel
noch over een hel
het was het blauw van de nacht
waar jij heenging
dat jou in vrede omsloot

de nacht die honger stilt
en dorst lest

het blauw van de lucht
die koelte brengt
oneindigheid
en leegte
waaruit leven ontstaat

de nacht die ons weer leven laat
blauw is de kleur van de nacht

© hennie van ee

blauwe blues

Opdracht: 2 minuten zonder de pen van het papier te halen, schrijven over de kleur blauw

Mijn blauwe blues

Blue blues.
De melancholie klinkt in mijn hart.
Voetstappen blijven achter als een schaduw in het gelige zand.
Daar sta ik nu,
op 't strand.
De wind waait mij toe uit het oosten,
mijn haren verblijdt,
mijn longen met zilt gevuld.
Het zout vermengt zich met mijn tranen.
Ik voel mij blue
in de blauwe sky.
Een hoopje los zand waait uit mijn hand.
Dag blue blues
de wind neemt je mee naar een ander strand.

Jolanda 19 mei 2015

Ex en Amen

Ex en Amen

Het zonlicht vibreert in de koele ochtend op de zanderige gele stenen.
Van een afstand zie ik de warmte opstijgen in het onzichtbare blauw.
Ik zit op de grond, mijn benen gekruist op mijn enkels.
Zo nu en dan sluit ik mijn ogen om de stilte te kunnen horen en te zijn in het hier en nu.
Met regelmaat van de klok klinkt de galm van een koperen bel.
Mijn huid reageert statisch.
Het bedrukte gevoel in mijn hart wordt luchtiger en opent zich langzaam als
een waterlelie die te lang in de modder heeft vertoeft.
De pijnlijke tranen hebben hun laatste uur in mijn ziel geslagen.
Het gapende gat is niet langer een liefdeloze leegte, maar een poort
naar het onsterfelijke geluk van onvoorwaardelijke liefde.
In mij klinkt een laatste snik, wetende dat ware liefde loslaten is.
Het leven is eeuwig, net als familiebanden die een leven na een leven als magneten elkaar afstoten en aantrekken.
Loslaten is een ziel zijn eigen pad laten kiezen, waarbij de herinnering aan haar daden en woorden blijft.
Van nu af aan zal ik er alleen van een afstand voor haar zijn met helende gedachten en een hart van onmetelijke liefde.
Dat wat ze gedaan en gezegd heeft, valt niet goed te praten.
Het waren haar woorden die mij probeerde te kwetsen.
Het waren haar daden die mijn hart en mijn ziel misleid en misbruikt hebben.
Ik adem de warme tedere zonnestralen diep in mijn longen.
Ik ben het licht als de zon, de maan en de sterren.
Het licht overwint het duister en mijn kleine vlam ontluikt zich tot een heldere felle ster
in het diep donkere stille blauw.
Nu ik weet hoe het voelt om verraden, vernederd en achter gelaten te worden,
besef ik tegelijkertijd dat ik moest leren loslaten.
Loslaten is niet langer de verantwoording nemen voor iets of iemand.
Afstand nemen om opnieuw geboren te worden in eigen liefde, te weten dat
JIJ het waard bent om met respect, waardering en liefde behandeld te worden.
Bewust kiezen voor familie die jou helpen je ziel te laten groeien in liefde en licht.
Dankbaarheid is wat ik nu voel en ervaar.
De rol die zij heeft gespeeld in dit leven van koesterende ouder tot manipulerende vrouw heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik koos voor liefde en ik laat het duister zijn eigen zoektocht vervolgen, wetende dat op een gegeven moment mijn moeder mij om hulp zal vragen en ik zal mijn hart op de juiste plaats hebben. Mijn handen zal ik uitsteken en haar handen omvatten en ik zal haar omhelzen in het licht van liefde, begrip en vergeving.
Met mijn laatste woorden nam ik afscheid.....
" het ga je goed, mam, vaarwel."

Je liefdevolle dochter.

zo'n gemiste kans

Opdracht: combineer een bijv.naamwoord met een zelfstandig naamwoord

een slechte dag
koud en regen
enzo
toch hing er iets
in de lucht
tussen hen
iets
dat het niet
worden zou
nooit worden zou
een zoen
gewoon
een slechte dag
een lastig moment
zo'n gemiste kans

© hennie van ee

de stille tafel

Opdracht: combineer een bijvoeglijk naamwoord met een zelfstandig naamwoord

de stille tafel

ze liggen
op tafel
de woorden
eens gezegd
zwijgen nu
zwart op wit
staan ze
ik lees ze
op een stille tafel
van hout
wie is van hout?
de woorden niet
ze zijn van lucht
en van iemand
hebben kracht
de tafel draagt ze
verdraagt ze
de woorden
op de stille tafel

© hennie van ee

IJzer

Opdracht: schrijf elk twee zelfstandig naamwoorden op. Ieder kiest er twee uit en maakt daar één woord van. Van dit woord beschrijf jij zijn of haar gevoel.

Lieve heersbeestje fiets.

Ik weet niet eens hoe lang ik in het donker heb gezeten. De tijd heeft langzaam aan mij geknaagd.
De oneindige tijd heeft mij gevormd tot wat ik nu ben. Niet wat ik nog kan worden.
Wat zou ik toch eens graag in het licht weg willen vliegen om dat wat boven mij is te ontdekken.
Eindelijk is het mijn beurt.
Met veel getril en getrek word ik uit de diepste diepten naar boven gehaald.
Mijn donkere periode is voorbij, ik ga het licht tegemoet.

Het licht voelt warm en welkom.
Samen met veel van mijn soortgenoten word ik naar een voor mij onbekende plek gebracht.
Op één grote hoop worden wij bij elkaar gegooid.
Zou ik dan nu kunnen worden wat ik graag zou willen zijn ?
Een grote rollende band, een diepe val in de vurige oranje blauwe hitte.
Ik word gesmolten en gekneed tot wat ik wil zijn.

Tring tring klinkt mijn bel.
Ik ben rood en ik heb zwarte stippen over mijn hele lijf.
Twee kinderhandjes pakken mij goed vast.
Een harde afzet en weg ben ik.
Ik vlieg de wereld tegemoet.
Ik ben een lieveheersbeestje fiets.
Tring tring !

Jolanda

21-04-2015

Storm op het terras

Opdracht: Ieder schrijft twee zinnen, daarna wordt het papier doorgegeven aan degene rechts van jou en die leest jouw twee zinnen en schrijft er zelf twee zinnen bij. Zo laat je het papier twee keer rond gaan, zodat het een verhaal wordt. 

Zachtjes wiegden de lichtjes in de wind.

Een stelletje zat samen in het schemer op een terras.

Wat hadden de lichtjes graag hun werk gedaan,

maar de wind werd te sterk om hen heen.

Gedachten stormden in ons hoofd

en bereikten alleen ons zelf, geen enkele keer elkaar.

Tafels, stoelen en parasols vielen om,

we hielden elkaar stevig vast. 

“Waar denk je aan ?”, vroeg de vrouw.

“Wat zeg je ?”, zei de man.

“Ik heb je niet verstaan, ik zat even ergens anders met mijn gedachten.”

“Dat is nooit anders geweest”, dacht de vrouw.

“Waar zijn gedachten waren , waren die van mij nooit geweest.” 

Net als de tafels, stoelen en de parasols liet ik mij vallen

en meenemen door de storm

opnieuw zoekend naar een helder lichtje

dat met mij mee wilde wiegen in de sterke wind.

Jolanda 21 april 2015